Kolorowy Wagonik

czwartek, 16 lipca 2015

Bajkobusem po stolicy, poznać legendy.

Bajkobus jest cudowny, zamieszkują w nim wróżki, czarodzieje, przygody. To jest wyjątkowy pojazd, który wcale nie jeździ po ulicy, lecz unosi się nad miastem. A gdy pasażerowie dmuchają, to unosi się wyżej i wyżej. Autobusem kieruje wesoły Pan Kierowca, który jedzie w kierunku, który wskażą mu dzieci. I tak, podczas fantastycznej podróży słychać: „Panie kierowco, prosto”, „Panie kierowco, w prawo”. Bajkobus jest cały ze złota i znaleźć w nim można zaczarowane stworzenia. Przelatują czasem nad głową (szczególnie podczas zakrętów) i można wtedy pomyśleć sobie życzenie. Na pewno się spełni, bo w zaczarowanym bajkobusie wszystko jest przecież możliwe J

Na wspaniałą bezpłatną bajkobusową przygodę wybrałyśmy się z Alicją już po raz drugi. Tym razem również było ciekawie, mądrze i inspirująco. Śladami legend podążaliśmy za Panem Czarodziejem oraz Panem Feliksem Przygodą (który lata balonem!). Dzieciom towarzyszyła również wróżka organizująca zabawy i mini konkursy.

Uczestnicy bajkobusowej wycieczki mieli okazję w tym roku poznać legendy o Warsie i Sawie, Panu Twardowskim oraz królach i wariacie Piekarskim. Wszystko było przygotowane bardzo profesjonalnie przez Warszawskich Przewodników oraz Teatr Baza (facebook.com/Warszawa.przewodnik; facebook.com/TeatrBaza).

Jak zawsze jestem oczarowana osobami zaangażowanymi w przedsięwzięcie – krótkie przedstawienia grane są z pasją i widać, że aktorzy wkładają w to całe swoje serce. Jestem również pod wrażeniem pięknych i bogatych strojów.

Mimo, iż nie jestem już dzieckiem naprawdę poczułam się jak w bajce, przeniosłam w czasy dawnych legend i szczerze przestraszyłam wariata Piekarskiego ;)

czwartek, 9 lipca 2015

Wspaniała przygoda dla dziecka, wystarczy wsiąść na rower i ...

Czy dziecko może poczuć się jak prawdziwy kolarz na prawdziwej trasie Tour de Pologne? Może! A to wszystko dzięki Nutelli, która organizuje "Nutella Mini Tour de Pologne".

To prawdziwa przygoda dla każdego, nie tylko dla zawodowych kolarzy. Do konkursu może zgłosić się dziecko, które potrafi jeździć na rowerze i ma skończone 8 lat. Są trzy kategorie wiekowe: 8-10 lat, 11-12 lat oraz 13 – 14 lat (jest to jednak kategoria tylko dla dzieci posiadających licencję kolarską).

Moja córka, Klaudia startowała w wyścigu w zeszłym roku. Miała do przejechania 5 kilometrów, było potwornie gorąco, ale dała radę! Nie zajęła jakiegoś zaszczytnego miejsca, zobaczyła jakie to było ciężkie pedałować w pełnym słońcu, wśród kilkuset innych rowerów, ale było warto. Ten wyścig to były niezwykłe emocje, zabawa, przygoda, zmierzenie się z samym sobą, swoimi możliwościami i fantastyczne wspomnienia na całe życie. Ponadto każdy zarejestrowany uczestnik dostawał specjalną koszulkę – teraz nasza jest pamiątką wywołującą uśmiech na twarzy całej rodziny. Dodatkową atrakcją był również fakt, że na tej samej trasie kilka godzin później przejeżdżał peleton Tour de Pologne i kolarze byli na wyciągnięcie ręki. Wiwatom i oklaskom wśród tłumu nie było końca. Niesamowite emocje, cudowne przeżycia.

W tym roku Nutella Mini Tour de Pologne startuje 2 sierpnia w Warszawie, potem dzieci mogą pojechać w wyścigu 3 sierpnia w Dąbrowie Górniczej, 4 sierpnia w Katowicach, 5 sierpnia w Nowym Sączu, 6 sierpnia w Zakopanem i 8 sierpnia w Krakowie. Wszelkie informacje można znaleźć na stronie: http://www.minitourdepologne.pl/?show=Main&action=MainPage

Jako mama bardzo polecam J

Nutella Mini Tour de Pologne

sobota, 4 lipca 2015

Baltic Sail Gdańsk 2015

Baltic Sail, Gdańsk 2 – 5 lipca 2015r ...

Trójmiasto kocham od dawna, w przyszłości chciałabym się tu przeprowadzić. Mimo, iż wiele razy tu byłam, każde z miast za każdym razem zaskakuje mnie swoją magią i urokiem. Tym razem jednak Gdańsk zaskoczył mnie czymś więcej. Baltic Sail, impreza na której okazało się, że można oglądać żaglowce nie tylko z nadbrzeża. Można wejść, dotykać, posłuchać ciekawych opowieści i zobaczyć rzeczy, które znamy czasem tylko z filmów. Dla przykładu ja nigdy nie miałam okazji obejrzeć jak wygląda kabina sterownicza, ze wszystkimi nawigacjami GPS i najprawdziwszym odręcznie zapisanym dziennikiem pokładu. Miałam też niebywałą okazję, by potrzymać ster i dowiedzieć się ile razy trzeba uderzyć w dzwon by poinformować kolegów o czasie wachty (jest to tak zwane bicie szklanki – jedno uderzenie oznacza pół godziny. Wachty morskie trwają 4 godziny, więc na ich koniec wybija się 4 szklanki). Zobaczyłam kompas z czasów drugiej wojny światowej i pokazano mi podpokładową kuchnię. Dzieci (moje i przyjaciółki) miały niebywałą frajdę, ale ja, mimo dorosłości, również byłam bardzo zafascynowana.

Baltic Sail Gdańsk 2015

Na imprezie wzdłuż Motławy rozstawione są namioty, w których znaleźć można bezpłatne książeczki dla dzieci (z przydatnymi informacjami o bezpieczeństwie nad wodą), zakupić lokalne przysmaki i pamiątki.

Moją uwagę przykuło stoisko Niewidzialnej Wystawy. Nieśmiało wykonałam zadanie, które przygotowali organizatorzy dla turystów. Otóż należało przejść mały labirynt, z zasłoniętymi oczami i trzymając w dłoni laskę dla niewidomych. Nie lada wyzwanie, bardzo trudne. To jednak dobra okazja, by przypomnieć dzieciom, że na świecie obok nas są osoby z dysfunkcją wzroku lub całkiem niewidome. Na stoisku sympatycznie przywitał nas Pan, który widział tylko nasze kontury i to w świetle słonecznym. Po krótkiej rozmowie okazało się, że cierpi na chorobę retinopatii barwnikowej. Tą samą, na którą cierpiał bohater filmu „Carte Blanche”. Mimo choroby wcale nie stracił poczucia humoru, wręcz przeciwnie. Na zwrot „do widzenia” zareagował uśmiechem, mówiąc „Nie bójcie się używać tych słów, nie będziemy przecież się żegnać zwrotem ‘do zmacania’” :). Ze swojej strony bardzo polecam odwiedzenie „Niewidzialnej Wystawy” w Warszawie. Byłam i z pewnością wybiorę się jeszcze raz. W ciemności można odkryć w sobie naprawdę wiele.

Baltic Sail Gdańsk 2015, Niewidzialna Wystawa

A gdyby ktoś chciał poznać zwyczaje panujące w pierwszej połowie XVIII wieku, podczas Baltic Sail może odwiedzić wioskę rekonstrukcyjną. Mi udało się spotkać tam ludzi z epoki, którzy wyglądali wprost bajecznie!

niedziela, 28 czerwca 2015

Ale jak właściwie zakończył się ten rok szkolny? Były Hawaje, była impreza! :)

Koniec roku za nami, za nami również pożegnanie przedszkola, odtańczony polonez, łzy dzieci i rodziców. Czas pożegnania z ukochanymi Paniami i z ukochanym budynkiem. Tak oto, zdecydowanie zbyt szybko nadszedł czas pójścia do szkoły naszych 6 latków.

Ale, ale, jak stworzyć klimat ostatniego dnia, aby wszyscy go dobrze i miło zapamiętali? …

Dwie szalone (tylko czasem) matki wzięły się za organizację imprezy zakończeniowej w przedszkolu. W sumie to nawet prawie je wrobiono, bo poszły na zebranie informacyjne i dały pomysł motywu przewodniego. Tym samym te wszystkie oczęta mam i tatów skierowały się na nie i oto zostały nieoficjalnie mianowane organizatorkami J

Tak, tak, o mnie mowa. I o mojej przyjaciółce Angelice również. Okazało się, że zorganizowanie imprezy przedszkolnej wcale nie jest takie łatwe, szczególnie jak w wyznaczony dzień ma się tylko cztery pary rąk. Cóż, wyzwaniu trzeba było jednak sprostać.

Impreza miała motyw hawajski, część tatusiów założyła fajne, kolorowe koszule (skąd oni je mieli? ;)), mamy miały kolorowe spódnice i akcenty kwiatowe. Dzieciaki bawiły się doskonale z animatorkami, a najwięcej śmiechu było przy skakaniu w workach i przeciąganiu liny. Był grill, przekąski i cudne hawajskie dekoracje. Polecam! Było kolorowo, przyjemnie, wesoło.

Fajnym pomysłem na takim wydarzeniu jest zorganizowanie kącika fotograficznego, jasne tło, światło słoneczne, aparat, dmuchana palma, piasek z piaskownicy, mnóstwo śmiechu i cudowne zdjęcia będą pamiątką na całe życie.

My, Matki, w ciągłym biegu, z dwójką dzieci (zebrane razem do kupy w sumie dają czwórkę), dałyśmy radę. Jesteśmy z siebie dumne.

Gorąco polecam. Aloha!

wtorek, 19 maja 2015

Kreta zachodnia. Piękna, zachwycająca i pachnąca.

W kolorowym wagoniku przechowuję kolorowe wspomnienia, takie jak na przykład z cudownej Krety.

Elafonisi

Gdy wysiadłam z samolotu poczułam cudowny zapach, który towarzyszył mi później przez cały pobyt na wyspie. Do tej pory do końca nie odgadłam jego nut, lecz wydawać by się mogło, że dookoła pachnie pomarańczami przeplecionymi gajem oliwnym. A jeśli mowa o oliwie, to w Grecji jest ona wyśmienita. I mimo, iż za oliwkami i oliwą nie przepadam, tam smakowała mi wyjątkowo dobrze. Z resztą o czym tu mowa, skoro lokalni przedsiębiorcy sprzedają ją przeważnie wszędzie i turysta ma wrażenie, jakby była wytłoczona przed chwilą w przydomowej wytwórni. Dość jednak o oliwie.

Zatrzymaliśmy się w hotelu Louis Kreta Princess (obszerny opis hotelu w osobnym wpisie). Nasze założenie wyjazdowe było nastawione na odpoczynek, dobrze jednak, że się nie sprawdziło, bo czulibyśmy ogromny niedosyt eksplorowania Krety zachodniej.

Hotel Louis Creta Princess

Kolejką po piękne widoki i na degustację lokalnej Raki.

„The Little Fun Train” (sprzedaż biletów w hotelu, dorosły 17 euro, dziecko 8 euro) zabrał nas na „Western Adventure” – popołudniową wycieczkę w okolice pokryte gajami oliwnymi. Gdzieniegdzie po drodze można było również spotkać drzewa pomarańczowe i cytrynowe, co zdecydowanie było niebywałą atrakcją dla dzieci. Pierwszy postój to jaskinia przerobiona na kościół. Niezwykle urokliwe miejsce wraz z przepięknymi widokami nad przepaścią. Wejście do jaskini jest dodatkowo płatne 2 euro, ale sprzedawca (przynajmniej w naszym przypadku) przymknął oko, gdy okazało się, że nie ma wydać z banknotu 50 euro. Jaskinia nosi nazwę „Marathokefala” i prezentuje okazałe stalaktyty i stalagmity.

Little Fun Train

Jaskinia Marathokefala

Kolejnym etapem naszej wycieczki była wioska z najstarszym drzewem oliwnym na świecie. Warto je nie tylko zobaczyć, ale również wejść do środka pnia. W wiosce nie tylko drzewo jest atrakcją. Bezpłatnie można też zwiedzić niezwykłe Muzeum. Możemy w nim zobaczyć narzędzia do zbioru oliwek i poznać tradycje związane z ich uprawą. Po drugiej stronie drzewa jest dom właścicieli. Stylowo urządzone wnętrza zachęcają do zachwytu nad różnorodnością greckiej kultury. Podczas naszej wizyty w domu, na drewnianym krześle siedziała starsza Greczynka z laską, ubrana cała na czarno. Jej tajemnicze spojrzenie wywarło na mnie ogromne wrażenie. Nie zrobiłam jej zdjęcia, wydawało mi się, że nie wypada. To było bardzo ciekawe doświadczenie. W domu właścicieli można również kupić lokalne produkty wytwarzane z oliwek – na przykład kremy do rąk, które mają niesamowity zapach. Ja ze swojej strony zaprosiłabym Cię jeszcze drogi czytelniku do wizyty w mini gaju pomarańczowym znajdującym się po prawej stronie.

Najstarsze drzewo oliwne

Muzeum

Drzewo pomarańczowe

Muzeum

Ostatnim przystankiem „The Little Fun Train” była wizyta w lokalnej, przydomowej wytwórni Raki. Miejsce bardzo klimatyczne,a sprzedawcy niezwykle uprzejmi. Właściciele zadbali również o dzieci – dla nich przygotowane były owoce i popcorn.

Raki - przydomowa wytwórnia

Małym samochodem terenowym w poszukiwaniu …

Elafonisi

Najpiękniejsze miejsce, jakie do tej pory w życiu widziałam. Lazurowa woda zaprasza na leniwy spacer w gorących promieniach słońca, a różowy piasek sprawia, że można poczuć się jak w bajce. Tak! Ta plaża zdecydowanie jest bajeczna i z pewnością kiedyś tam wrócę.

Elafonisi

Jeszcze po drodze na Elafonisi (jadąc przez miejscowość Topolia)

mijamy piękny punkt widokowy (uwaga niezabezpieczony) nad głęboką przepaścią. W tym miejscu w małych kramikach można również zakupić lokalne wyroby od sympatycznych sprzedawców. Jeden z nich pokazał nam nawet do czego tak naprawdę służy jego laska z zakończeniem w postaci koziego rogu. Otóż, jak widać na zdjęciu, laska służy do przyciągania niegrzecznych dzieci za szyję ;)

Sokole oko w punkcie widokowym dostrzeże również kozy uczepione na skalnych półkach, po drugiej stronie przepaści.

Jadąc dalej, w kierunku Elafonisi, przejeżdża się przez tunel wydrążony w skale. Bardzo ciekawe doświadczenie, szczególnie gdy ma się przed sobą autokar, który ledwo się tam zmieścił.

Laguna Balos

To drugie najpiękniejsze miejsce na Krecie. Prowadzi do niego droga morska (z wycieczką z biura lub lokalną z miasta) lub lądowa. My skorzystaliśmy z tej drugiej opcji. Popędziliśmy naszym wypożyczonym Jimnym przez drogi kręte jak rogale, nad przepaściami niczym z filmów Bonda. Powiem szczerze, że droga jest wyjątkowo niebezpieczna. Nie dość, że szutrowa, to ma ostre podjazdy i jest tak wąska, że ciężko się wyminąć z innym autem. Nie odważyłabym się pojechać tam zwykłym, małym samochodem osobowym. Z resztą nie chodzi tu tylko o bezpieczeństwo ale również o ubezpieczenie. Dojazd na Balos nie wlicza się w żadną polisę i jak uszkodzimy samochód to wszelkie koszty ponosimy z własnej kieszeni. Uważam, że o wiele łatwiej w tym przypadku jest uszkodzić na owej drodze zwykłą osobówkę. Niebezpieczeństwo dojazdu na Balos wynagradzają nam jednak widoki, które zapierają dech w piersiach. Kozy też. Szczególnie te, które leniwie przeżuwając trawę zaglądają nam przy tym prawie do samochodu. Adrenalina jednak cały czas buzuje, bo stoczyć się ze zbocza wcale nie jest trudno. Podobno 10 lat temu turyści mogli „podziwiać” samochody które pospadały w przepaść (opowiadała mi koleżanka, która zwiedzała Balos w tamtym czasie). Teraz widocznie auta zostały posprzątane, by nie straszyć innych turystów. Po dotarciu na szczyt pozostaje nam już „tylko” około 30 minutowe strome zejście na przepiękną plażę. Radzę założyć wygodne buty, bo japonki w tym przypadku mogą nie zdać egzaminu.

Balos

Gdy człowiek głodny to zły

A przy zjeździe z Balos jest urokliwa restauracja z pysznym jedzeniem. Zamówiliśmy sałatkę grecką, dla dzieci kotleciki z kurczaka oraz talerz mięs grillowanych z dodatkami. Napoje składały się z soków świeżo wyciskanych, darmowej wody i darmowego wina (stawianego na stole wszystkim gościom). Wbrew temu, o czym naczytałam się wcześniej w przewodniku, nie policzono nam za nakrycie stołu (podobno od 2 do 4 euro za osobę) ani w tej, ani w innej restauracji (zwanej także przez Greków tawerną). Jedzenie było wyśmienite a deser … ach, nawet nie da się go opisać słowami (i do tego również był gratis). Rachunek wyniósł nas 50 euro (przypominam, że jesteśmy 4 osobową rodziną), więc uważam, że to wcale nie tak dużo jak za tak obfity, pyszny obiad z kilkoma greckimi gratisami.

Tawerna oprócz dobrego jedzenia zaskoczyła nas również przyjemnym wystrojem oraz menu przedstawionym w postaci gazety. Z ciekawostek dla „plastikowych” – w wielu greckich restauracjach nie ma naklejek informujących o możliwości płacenia kartą, jednakże w rzeczywistości zwykle nie ma z tym problemów.

Tawerna przy Balos

Na Krecie w maju pada deszcz? Niemożliwe!

A jednak, możliwe. Nam jednak było to bardzo na rękę, ponieważ pochmurny dzień wykorzystaliśmy na zwiedzanie Chanii oraz okolicy miasteczka Maleme (w którym to stacjonowaliśmy). Okazało się, że kierując się na prawo od naszego hotelu (stojąc twarzą w kierunku morza), w bliskiej odległości znajduje się przyjemna Taverna prowadzona przez dwóch młodych i sympatycznych Greków. W Tavernie jest darmowe wi-fi, co może być informacją niezwykle istotną dla osób, które w hotelu nie chcą wykupywać płatnego dostępu. Znowu zamówiliśmy świeżo wyciskane soki z pomarańczy i znowu stwierdziliśmy, że smakują one zupełnie inaczej niż u nas. Smakoszom napojów chmielowych polecam piwo Fox. Z greckich przystawek próbowałam favy – lekko słodkawej pasty, która z pieczywem smakuje naprawdę dobrze.

Tawerna Maleme

Chania podczas deszczu prezentuje się cudownie. Fale napędzane wiatrem rozbijają się o nadbrzeże, mocząc turystom buty i spodnie. Budynki nie mienią się tęczowymi kolorami tak jak w słońcu, ale też jest bardzo klimatycznie. Z braku czasu nie odbyliśmy przejażdżki na ślicznych i stylowych bryczkach. Cóż może następnym razem :)

Chania

A na koniec taki smaczek

W niedalekiej odległości od hotelu Louis Creta Princess znajduje się baza wojskowa NATO, wraz z poligonem rakietowym. Podczas naszego pobytu (tygodniowego) kilkakrotnie słychać było bardzo głośne wybuchy, a znad ziemi unosił się dym. Jeśli ktoś nie wie, że chodzi tylko o ćwiczenia, może się naprawdę wystraszyć. Jeden z wybuchów był na tyle silny, że mieliśmy wrażenie, że huk zaraz powybija szyby.

Maleme, baza wojskowa

PS. Na Krecie można spotkać cykady. Czasem nawet siadają bardzo blisko nas. Miły dla ucha jest ich "śpiew", który w nocy najpiękniej ukołysze nas do snu przy otwartym oknie.

Grecka cykada